Stichting Grothe, restauratie portret Beatrix Verwey

In 2020 hebben mijn broer Chris en ik Stichting Grothe opgericht. We hebben een prachtige collectie familieportretten in de stichting ondergebracht die zo ver teruggaan als de 17e eeuw. Niet heel gebruikelijk voor twee dertigers om zo’n stichting op te richten. Dus hoe kwam het dat twee relatief jonge honden hiertoe kwamen?

Ons verhaal begint in 2014. Het was november en de familie werd bijeengeroepen. Het ging niet goed met onze lieve Omama, A.M. Grothe, en we moesten ons voorbereiden om afscheid te nemen. Vanuit alle hoeken van Nederland kwamen we, ik kwam vanuit Engeland waar ik mijn minor deed. Nog net op tijd. Een dag na aankomst overleed ze.

Er zijn geen woorden genoeg om te beschrijven wat ze voor ons betekende. Wij waren haar grote trots. Haar liefde, haar leven. En dat merkten we. We kwamen dan ook graag en regelmatig in Apeldoorn, waar ze 60 jaar woonde. In een groot, vrijstaand wit huis aan de rand van de bossen als uit een kinderboek. Daar renden we rond, speelden we, gingen we op ontdekkingstocht naar alle schatten die zich in het huis bevonden. Boeken, een zolder vol ouderwetse reiskisten, de koekoeksklok op de gang. Maar vooral de portretten… Portretten in het trapgat, in de zitkamer, in de eetkamer. Ze hingen overal in het huis. Maar wie waren toch die gek geklede mensen die daar hingen?

We fantaseerden over hun levens. Over de dames in blauw en rood fluweel met een hondje. De heren met krullende pruiken. De man met de zweep leunend op een helm. Gehuld in gouden, rijk gedecoreerde lijsten met familiewapens. En stiekem lachten we om het meisje in het roze waar een gat in het doek zat, omdat daar ooit een stoelpoot doorheen was gegaan met een verhuizing.

Dus toen de tranen gedroogd waren en de lucht weer klaarde, waren wij stomverbaasd erachter te komen dat die portretten door de Franse schoonzus van Omama naar Christie’s gebracht waren om te veilen. Snel startten we een rondvraag en kwamen we erachter. Toen Omama’s broer jaren geleden naar Frankrijk vertrok, had hij de portretten in Nederland laten hangen. Hij was er niet in geïnteresseerd. Wél was hij de rechtmatige eigenaar, omdat de portretten traditiegetrouw via de mannelijke lijn waren overgeërfd. Dus toen hij overleed in 1987, werd het eigenaarschap overgedragen aan zijn vrouw. Maar ook zij was niet geïnteresseerd en wilde ze veilen.

Dat konden wij natuurlijk niet laten gebeuren. Dus Chris en ik gingen op onderzoek uit. Hoe kunnen we deze stukken, die voor ons onlosmakelijk verbonden zijn met Omama, in de familie houden? De oplossing lag in het oprichten van een stichting. Een stichting waarin alle portretten ondergebracht konden worden, zodat er in de toekomst zich nooit meer zo’n situatie voor zou doen. Een stichting die we naar onze Omama konden vernoemen. Stichting Grothe.

Onze volgende stap was dus om onze Franse oudtante over te halen de portretten aan de stichting te verkopen en níet te laten veilen. Na vele brieven en zelfs bezoeken in Frankrijk was het in 2020 eindelijk zo ver. We stortten onze erfenis op de bankrekening van de stichting en kochten de portretten. Eindelijk, we hadden ze gered van de veiling. Maar eenmaal in ons bezit zagen we dat de portretten toe waren aan een grondige renovatie. En dat is waar het Familiefonds Hurgronje redding bood.

Nadat wij onze erfenis in het kopen van de portretten hadden gestoken, hadden we geen financiële middelen meer om ze te laten restaureren. Dus deden we een subsidieaanvraag bij het Familiefonds. En dankzij die schenking konden wij het eerste portret prachtig laten restaureren, waarvan de foto’s hier te zien zijn. Een prachtig resultaat en een restauratie die we nooit hadden kunnen doen zonder de hulp van het Familiefonds, waar onze bijzonder grote dank naar uit gaat.

En drie keer raden welk portret als eerste werd gerestaureerd? Juist, het meisje in het roze waar de stoelpoot doorheen was gegaan.

Stichting Grothe
Christiaan van Bree
Belle van Bree

Over het portret
Afgebeeld ziet u Beatrix Verwey, getrouwd met Jacobus Woertman. Het portret is vererfd via haar zuster Elisabeth Verwey, gehuwd met Ds. Martinus van Doelen; vererving van Doelen > Lothen van Doelen > Grothe > Grothe van Schellach; coll. Mr. J.A. Grothe van Schellach.
Kunstenaar: Tibout Regters
Datering: 1730 – 1741.

Buitenkunstproject ‘Eindeloos’ van Stichting Dijken van Wijven

Stichting Dijken van Wijven is een kunstcollectief uit Zeeland, opgericht in 2005, dat vrouwelijke kunstenaars in wisselende samenstelling met elkaar laat werken aan projecten in de openbare ruimte. Steeds op zoek naar locaties met in het achterhoofd dat Zeeland voldoende dijken/waterkanten heeft om kunst te realiseren. Laagdrempelig, met iedere keer een ander thema.

In de zomer van 2021 heeft het collectief een project gerealiseerd langs de noordkant van Noord Beveland, tussen Kamperland en Colijnsplaat. Dit jaar werkten 16 kunstenaars mee aan het project dat het thema ‘Eindeloos’ kreeg en het resultaat mocht er zijn.

“We willen bezoekers verrassen met beelden en installaties die passen in het gebied, die kunst met cultuur en natuur doen samenvallen en bezoekers door middel van het werk van de kunstenaars laat kennismaken met het thema. Doel is de eindeloze wijdsheid en schoonheid van water en polders van dit stukje Zeeland te benadrukken, en bewondering, verwondering en waardering op te wekken.”

Het was het zesde project dat Dijken van Wijven sinds haar oprichting organiseerde en dit jaar heeft het project een record aantal bezoekers aangetrokken. Inclusief het vaste netwerk van Dijken van Wijven en de vrienden en bekenden van de 15 kunstenaars, hebben toch zeker wel 200 mensen per dag gedurende ruim 9 weken (naar schatting een dikke 10.000 bezoekers) de beeldenroute bewonderd. Een heel sterk punt dit jaar was de buitendijkse fietsroute langs de Oosterschelde in combinatie met de beelden, een geweldig sterke combinatie.

Inhoudelijk

De naam ‘Eindeloos’ voor dit project is gekozen omdat aan de ene kant van de route de Oosterschelde ligt en aan de andere een met cultuur- en natuurhistorie ingericht agrarisch gebied. Zowel het één als het ander biedt een fascinerend uitzicht waarop kunstenaars ‘eindeloos’ hun fantasie konden botvieren en het resultaat van de beelden daardoor verrassend verschillend heeft uitgepakt.

Muzikale omlijsting tijdens het openings- en sluitingsweekend heeft mensen aangetrokken die voor deze sfeer van Dijken van Wijven komen. De kunst, rust, buitenlucht, hapje, drankje maakten die middagen compleet. Zeer welkom hierbij waren de bijdragen van dansschool Petrella Lion en Zeeuwse Sien als kolderieke toiletjuffrouw, het fado duo Broazinha, Franse chansons/poëzie van Willem Ploum en Marianne Blankenburgh, Schotse en Engelse liederen van de groep Strings and Ducktape. Er is wat afgefotografeerd!

Doelstelling

De doelstelling om jeugd bij het project te betrekken is geslaagd. Leerlingen van groep 7/8 van basisscholen De Vliete in Wissenkerke en Het Stellenplankier in Colijnsplaat op Noord Beveland hebben zo’n 15 hectometerpalen op de dijk aangekleed met hun creaties onder de noemer ‘paalkijkers’. Met hulp van enkele van de kunstenaars en door het aanleveren van materiaal, zijn er leuke beelden ontstaan. De samenwerking met de betreffende basisscholen is heel prettig verlopen.

Dit project heeft financiële ondersteuning ontvangen van het Familiefonds Hurgronje. In de digitale brochure treft u o.a. foto’s aan van de kunstwerken.

Aktie Frisse Lucht van de Stichting Humanitas Zeeland

Na een gedwongen pauze als gevolg van de Corona crisis hebben afgelopen juli zo’n 25 Rotterdamse kinderen kunnen genieten van een week vakantie in de provincie Zeeland. Ze waren te gast bij Zeeuwse gastouders als onderdeel van de Aktie Frisse Lucht van de Stichting Humanitas Zeeland. Verschillende maatschappelijke organisaties in Rotterdam selecteerden de kinderen die naar Zeeland mochten komen; Humanitas Zeeland selecteerde de gastouders.

De kinderen zouden eigenlijk niet op vakantie gaan deze zomer. Sommigen van hen zijn zelfs nog nooit op vakantie geweest. “Dat kan zijn omdat de ouders daar geen geld voor hebben, maar het kan ook zijn omdat kinderen meer aandacht nodig hebben”, zegt Sarah Maduro van Humanitas Zeeland. “Dat betekent dat het voor zowel de ouder als voor het kind fijn kan zijn dat ze een weekje ergens anders zijn.”

Volgens Maduro is het voor de kinderen een waardevolle week. “Ze doen ervaring op en zien hoe het in een ander gezin kan zijn. Daarnaast denken wij dat kinderen alleen maar leuke dingen willen doen, zoals naar een pretpark gaan, maar eigenlijk merken alle gastouders dat de kinderen vooral behoefte hebben aan aandacht. Ze willen voorgelezen worden of uitgebreid ontbijten aan tafel. Die hele gewone dingen vinden ze juist erg fijn.”

Dit project heeft financiële steun ontvangen van het Familiefonds Hurgronje. Het project was zo succesvol dat Humanitas Zeeland heeft besloten volgend jaar het aantal kinderen te verdubbelen.

Filmplan “Kruis in de duinen”

In de nieuwsbrief van augustus maakten we reeds melding van dit project van de Zeeuwse Documentaire Stichting:

“De Zeeuwse Documentaire Stichting heeft bij het Familiefonds een verzoek ingediend om het filmplan ‘Kruis in de duinen’ financieel te ondersteunen. De Stichting heeft tot doel het maken van documentaires in en over Zeeland. Omdat de Stichting bekend staat om zijn gedegen onderzoek, wat resulteert in geweldige documentaires, hebben de Administrateuren inmiddels besloten vanuit het Familiefonds een financiële bijdrage toe te zeggen.

Het filmplan ‘Kruis in de duinen’ heeft betrekking op een betonnen kruis dat op een duintop staat in de Walcherse duinen bij Valkenisse. Dit kruis herinnert aan de fusillade van een zestal mensen: drie Belgische verzetsstrijders en drie Zeeuwen, dat hier werd omgebracht door de Duitse overheerser.

Het kruis is in erbarmelijke staat en een aantal vrijwilligers, waaronder mbo-leerlingen, wil ter vervanging een nieuw kruis maken. De Zeeuwse Documentaire Stichting wil deze unieke samenwerking van initiatiefnemers, historici, Belgische betrokkenen, inwoners en leerlingen van de betreffende school in beeld brengen, en tegelijkertijd de geschiedenis achter deze herinneringsplaats onder de aandacht brengen van een breed publiek.

Benieuwd naar de documentaire? Bekijk dan hier de teaser. Daarnaast heeft de Stichting voor de documentaire ook een website gemaakt.”

Vorige maand ontvingen we het volgende bericht van de Stichting dat we graag met u delen:

Zoals jullie misschien al hebben gezien via onze website https://www.kruisvalkenisse.nl of via onze socials zijn we druk aan de slag met het maken van de documentaire. We hebben nog twee draaidagen in België op de planning staan en dan kan er een laatste hand aan de montage worden gelegd.

28 december om 20:00 uur kun je de documentaire thuis op de bank bekijken. Wij sturen een link naar jullie op en via die link kunnen jullie de documentaire bekijken. De documentaire blijft een paar dagen online staan en op 30 december is de première voor het publiek op Omroep Zeeland.

De filmposter is al uit! Bekijk hem hier. En we hebben de afgelopen tijd veel mooie beelden geschoten. We hebben o.a. gefilmd bij het oude kruis, het nieuwe kruis, in Vlissingen, in Middelburg, In Fort Rammekens en in het Museum in Arnemuiden.

Hou ons in de gaten via: www.kruisvalkenisse.nl, zeeuwsedocumentaire.nl en de Facebook pagina van de Zeeuwse Documentaire Stichting en mis geen updates.

Realisatie Etty Hillesum Huis, Middelburg

Wie kent niet haar dagboek, uitgegeven onder de titel “Het verstoorde leven”? Etty Hillesum (1914-1943) was een uitzonderlijk schrijfster die helaas nooit heeft geweten dat haar dagboek wordt beschouwd als een historisch en literair werk van belang. Het werd 38 jaar na haar dood in kamp Auschwitz (Polen) voor het eerste gepubliceerd en is inmiddels in 18 talen vertaald.

Op 19 mei 2020 is de stichting Etty Hillesum Huis Middelburg opgericht. Het geboortehuis aan het Molenwater 77, kwam in mei 2019 te koop. Een unieke kans om iets heel moois en maatschappelijk relevants te realiseren op deze tastbare plek van herinnering. Het betreft hier historisch erfgoed.

De stichting aan het woord:
“Vanuit vier pijlers: wetenschap, educatie, kunst & cultuur willen we de herinnering aan de Joodse dagboekschrijfster en haar lotgenoten levend houden en het gedachtegoed van deze bijzondere schrijfster vanuit verschillende disciplines in beeld brengen en borgen voor toekomstige generaties.

Daarnaast willen we:

  • historische kennis over de Joodse geschiedenis in Middelburg en Zeeland in beeld brengen,
  • inzicht over een periode van dictatuur, vervolging en onderdrukking verspreiden,
  • bijdragen aan bewustwording- en bestrijding van het hedendaagse antisemitisme.

Daarvoor ontwikkelen we kunst- en culturele activiteiten en educatieve programma’s.

Het Etty Hillesum Onderzoekscentrum (EHOC), nu nog in het Zeeuws Archief zal eveneens naar Molenwater 77 verhuizen. We zijn een crowdfundcampagne gestart om e.e.a. te financieren.

Donderdag 2 december jl. is de verbouwing (3 dagen later dan gepland) van start gegaan. De planning is dat eind januari de verbouwing ( het grove werk) af is en dan start de inrichting van het huis en de expositie. Dat zal ongeveer een maand of drie in beslag nemen. Wij hopen begin mei de deuren te kunnen openen.

Voor meer informatie kunt u terecht op onze website

Plaquette Etty Hillesum Huis

De Administrateuren hebben inmiddels een financiële bijdrage toegezegd.

Restauratie grafmonument Hieronymus van Tuyll van Serooskerke, heer van Stavenisse

De hervormde gemeente van Stavenisse, een dorp op het eiland Tholen, heeft in haar kerkgebouw een heel bijzonder rijksmonument staan. Het is het uiterst waardevolle praalgraf van de heer van Stavenisse Hieronymus van Tuyll van Serooskerke. Dit graf is zeer dringend aan een erg kostbare restauratie toe.

In 1953 is het dorp door de watersnood getroffen waarbij 10% van de inwoners de dood vond en vele gebouwen verwoest werden. Ook de kerk is de dans niet ontsprongen en heeft in het water gestaan. Het grafmonument wordt, naar nu blijkt, langzaam door het zoute water “opgegeten”.

Het praalgraf met achterwand is opgebouwd uit wit marmer uit Carrera (Italië), en zwart marmer, blauwe hardsteen en zwarte natuursteen uit België. In 1878/79 en in 1959 is het gerestaureerd. Bij die laatste restauratie was de scheur in de linker pilaster al aanwezig, waarschijnlijk veroorzaakt door roestige ijzeren verbindingen in de baksteen wand achter het marmer. Middenvoor op de tombe is een bruinrode verkleuring te zien die dezelfde oorzaak heeft. Ernstiger is het, dat het marmer op meerdere plekken dof is geworden en erg wit, en afschilfert. Dat duidt op versuikering van het gesteente, waarschijnlijk veroorzaakt door een hoge zoutbelasting als gevolg van de Watersnood van 1953. Hoe snel dit proces verloopt is niet duidelijk, maar de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed (RCE) pleit voor het spoedig aanpakken ervan.

Inmiddels is er een plan voor opgesteld. Dat voorziet in het transporteren van de onderdelen van het praalgraf naar een atelier in Amsterdam, waar door spoeling in een zoetwaterbad het zout uit het gesteente wordt gehaald. Dat spoelen vergt anderhalf tot twee jaar. Het moet dagelijks gecontroleerd worden, daarom kan dit niet in de kerk gebeuren, waar bovendien te weinig plek is. Om de onderdelen van het grafmonument weg te halen, worden een houten hekwerk en de trap bij de preekstoel tijdelijk verwijderd. Er wordt dan een werkvloer gelegd waarover een kraantje bij het monument kan komen.

De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed beschrijft het monument als volgt:

“Het is ontworpen en uitgevoerd door Rombout Verhulst, naast Artus Quellinus wel de meest beroemde Nederlandse beeldhouwer uit de 17de eeuw. In heel wat publicaties wordt dit grafmonument benoemd en het mag dan ook duidelijk zijn dat het hier om erfgoed gaat van een bijzonder hoge waarde.”

Prof. dr. Frits Scholten, senior conservator beeldhouwkunst Rijksmuseum en hoogleraar Geschiedenis van de Westerse Beeldhouwkunst aan de Universiteit van Amsterdam stelt:

“Het grafmonument in de kerk van Stavenisse kan zonder twijfel gerekend worden tot de beste 17de-eeuwse beeldhouwkunst van ons land, maar behoort ook vanuit internationaal perspectief tot het zeer waardevolle funeraire erfgoed. Dat het verval vaak veel dieper zit dan met het blote oog waarneembaar is en dat ingrijpen dus veel urgenter is dan een globale indruk van de buitenzijde doet vermoeden is inmiddels duidelijk.”

De Administrateuren hebben besloten tot een financiële bijdrage om de restauratie van dit bijzondere monument mogelijk te maken.

Het jeugdproject van het Koninklijk Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen maakt flinke stappen dankzij de ondersteuning van het Familiefonds Hurgronje

Het Familiefonds Hurgronje werkt sinds 2019 mee aan de jeugdactiviteiten van het Zeeuws Genootschap. In ruil hiervoor kunnen de leden van het fonds zich aanmelden voor een lidmaatschap.

Het Zeeuws Genootschap is opgericht in 1769. De rots in de woelige zee met de zeven muzen werd het symbool. De muzen staan voor de vrije kunsten en wetenschappen. De rots is hun veilige werkplek en het motto kan (zeer vrij) worden vertaald met: ‘Zij schitteren te midden van de golven’. De 1.400 leden en de 80 vrijwilligers van het Zeeuws Genootschap dragen Zeeland in hun hart en vormen met elkaar de rots der muzen. Door middel van de collecties (meer dan 200.000 objecten), boeken, tijdschriften, exposities, lezingen, concerten, video’s en congressen wordt de indrukwekkende Zeeuwse cultuur en geschiedenis ontsloten, zowel binnen de provinciegrenzen als ver daarbuiten. Het Genootschap is dé autoriteit op het gebied van de Zeeuwse kunsten en wetenschappen.

Na het grote succes van ons onderwijsproject YESC in 2019, is de Commissie Jeugd van het Zeeuws Genootschap met volle zeilen verder gegaan met de ontwikkeling van een nieuw, eigentijds en interactief jongerenprogramma: WIJZ. Het doel: het kweken van interesse en enthousiasme bij de Zeeuwse jeugd voor de collectie van het Genootschap en voor de geschiedenis van Zeeland in het verleden en heden. Het project heeft de naam WIJZ gekregen (Wetenschap, Interactiviteit, Jongeren, Zeeland). Een van de speerpunten is het ontwikkelen van een ‘dating-app’ waarmee een scholier/student via de Collectie Online (kzgwonline.nl) een ‘date’ kan maken met een object uit de collectie èn met andere scholieren/studenten die met hetzelfde onderwerp bezig zijn. De app gaat ook een aantal ‘game-elementen’ bevatten voor bijvoorbeeld speurtochten en zal eind 2022 gereed zijn. Tegelijkertijd zal er veel tijd worden geïnvesteerd in het enthousiasmeren van leerlingen en docenten in het Zeeuwse onderwijs.

De jeugdactiviteiten vormen een van de twee speerpunten van de strategie van het Zeeuws Genootschap. Het tweede speerpunt is de versnelde digitalisering van onze collecties, zodat er een online museum ontstaat dat in omvang kan wedijveren met de grootste ter wereld en dat de basis is van de jeugd-app.

Word namens het Familiefonds Hurgronje lid van het Koninklijk Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen en help mee Zeeland te laten schitteren!

Leden van het Familiefonds Hurgronje kunnen om niet lid worden van het Zeeuws Genootschap en ontvangen dan het tijdschrift Zeeland (4 keer per jaar), het tweedelige jaarboek Archief en krijgen 50% korting op de toegang tot het Zeeuws Museum. Daarnaast genieten zij reductie op het bijwonen van lezingen en op de aankoop van publicaties. U kunt ook digitaal lid worden. Dat is hetzelfde als het gewone lidmaatschap, alleen ontvangt u alle uitgaven van het Genootschap als PDF of als eBook.

Met vriendelijke groet,
Peter van Druenen, voorzitter

Het leven van Frans Naerebout en het Vlissingen van zijn tijd, door prof. dr. D.H.A. Kolff

Iedereen kent ongetwijfeld het standbeeld op de Boulevard De Ruyter te Vlissingen van Frans Naerebout (1748-1818), de loods die op 24 juli 1779 het leven redde van 87 opvarenden van het VOC-schip ‘Woestduyn’, dat voor de kust van Zoutelande in de problemen was gekomen.

Prof. dr. D.H.A. Kolff, zoon van mr. B. Kolff (burgemeester en eerste ereburger van Vlissingen van 1946 tot 1967), heeft het Familiefonds om financiële ondersteuning gevraagd voor de publicatie van zijn manuscript over het leven van Frans Naerebout en het Vlissingen van zijn tijd. In de inleiding van het manuscript omschrijft Dirk H.A. Kolff heel mooi waarom hij voor dit onderwerp heeft gekozen: “Frans Naerebout is in ons land een held gebleven. Een veelheid van jongensboeken vertelde zijn levensverhaal en hield hem, teruggebracht tot rolmodel van oprechtheid, bescheidenheid en durf, meer dan een eeuw lang voor aan jonge lezers.

Hij is bezongen in het Zeeuwse volkslied, kreeg in Vlissingen een standbeeld en werd uitgeroepen tot de ‘Vader van het Nederlandse Loodswezen’. Daarmee is hem recht gedaan. Maar niet volledig. Zijn leven was verstrengeld met dat van vele anderen en voor alles met de stad Vlissingen, een samenleving onderhevig aan ingrijpende, gewelddadige wisselingen van de fortuin, zowel voor als tijdens en na de Bataafs-Franse tijd. Het verhaal van de Naerebouten kan niet zonder die context. En de geschiedenis van Vlissingen kan niet van meer nabij worden verteld dan door hun ogen. Samen vormen ze een venster op een tijdvak.”

Inmiddels hebben de Administrateuren, gelet op het cultuurhistorisch belang van dit boek, financiële ondersteuning toegezegd voor de publicatie daarvan. Voor meer informatie zie het bij de aanvraag gevoegde Voorwerk en Inleiding.

Documentaire ‘De koffer van Marlow Moss’ door Studio Haak en Visser

Fifi Visser, van Studio Haak en Visser te Middelburg, heeft bij het Familiefonds een verzoek ingediend om een financiële bijdrage te verlenen aan haar nieuwste documentaire: ‘De koffer van Marlow Moss’. De documentaire zal worden geproduceerd in samenwerking met het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen, de Vleeshal in Middelburg, Omroep Zeeland en filmmaker André van der Hout.

Het is een  korte documentaire over de schrijfster Netty Nijhoff (de vrouw van Martinus Nijhoff) en haar geliefde, de schilderes Marlow Moss. De film gaat over de periode dat ze (soms gedrieën) in Groot-Valkenisse (toen nog gemeente Biggekerke) verbleven en zich wijdden aan de kunst: schilderen en schrijven. Al eerder steunde het Familiefonds de documentaire ‘Tijdgravers’ van Studio Haak en Visser, een film over het Koninklijk Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen.

Omdat de aanvraag past binnen de doelstelling van het Familiefonds, hebben de Administrateuren inmiddels besloten de aanvraag te honoreren.

Geïnteresseerd? Bekijk dan de proloog van de documentaire.

Bijdrage houtopslag Stichting Behoud Hoogaars

De Stichting Behoud Hoogaars (SBH) heeft bij het Familiefonds een verzoek ingediend om een financiële bijdrage te verlenen aan de realisatie van een houtopslag ter plaatse van de SBH Loods in Vlissingen. De Stichting is voor haar bestaan en activiteiten afhankelijk van de vrijgevigheid van sponsoren. Omdat de Machinefabriek in Vlissingen vanaf 2020 niet meer beschikbaar was voor de onderhoudswerkzaamheden en winterstalling van de schepen, heeft de SBH, dankzij het behoudende beleid met betrekking tot het gebruik van de donaties, een nieuwe loods kunnen bouwen aan de Jachthavenweg 6 te Vlissingen. Omdat de schepen allemaal van (eiken)hout zijn is echter ter plaatse van de Loods nog dringend behoefte aan een houtopslag, waar het hout na het zagen kan drogen.

Omdat de aanvraag zeker past binnen de doelstelling, hebben de Administrateuren inmiddels besloten vanuit het Familiefonds een financiële bijdrage ter beschikking te stellen.

Familielid Digna Sweerts de Landas-Sprenger draagt de Stichting een warm hart toe en vertelt hierover het volgende: “Zodra ik hoorde, dat er plannen waren om een stichting tot behoud van de hoogaarsen op te richten, was ik geïnteresseerd. Tijdens de oprichtingsvergadering ben ik donateur geworden en dat ben ik nog steeds. Helaas had ik nooit tijd om actief mee te werken, maar meevaren is altijd een mooie ervaring, tijdens donateursdagen of afhuren voor een dagtocht met familie en/of vrienden. Het verheugt mij dan ook zeer, dat het Familiefonds regelmatig bijdraagt aan projecten. De eerste jaren op de werf van Meerman in Arnemuiden, daarna aan winter onderhoud en restauratie in de oude Schelde machinefabriek in Vlissingen en recent aan de houtopslag bij de nieuwe, eigen loods in Vlissingen.”

Benieuwd naar de geschiedenis van de Stichting? Klik hier voor het SBH magazine over het varend erfgoed van de deltawateren.